Oh, kon een mens maar stappen, stappen,
eindeloos over bergen en door dalen.
De vergezichten zijn niet te tellen,
de vermoeidheid ware ook bodemloos,
maar omdat zich na het ene panorama
het andere ontsloot, denk je, zou je kracht
krijgen om altijd maar verder te gaan.
Wereldreiziger zijn, wereldbewonderaar.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten