benzine

de bevriende motorrijder belt: "over drie kwartiertjes ben ik er!" dat worden bijna twee uur, en na vruchteloos opbellen neemt de angst dat er iets gebeurd is almaar toe. allerlei spookbeelden flitsen door het hoofd van wie hem verwacht. de minuten lijken elk op zich uren te duren, het hart bonst. ijsberen, nagelbijten, tandeknarsen. tot hij arriveert en wij hem opgelucht op helm en schouders kloppen. en? zonder benzine gevallen omdat het verklikkerlichtje niet juist functioneerde. en gebaren gemaakt langs de autosnelweg tot een andere motard hem een lift gaf en ze een jerrycan benzine konden halen. oh, een berichtje had veel onrust weggenomen, maar er was almaar groeiend het diepe besef hoe dierbaar iemand is. en hoe in een vingerknip onheil zou kunnen gebeuren dat we afweren met alles, alles wat we vermogen.